Binasag ng iyong hagulgol ang katahimikan ng gabi. Halos di na huminto ang iyong pagtangis.

"Tahan na Karina, tahan. Lalake lang yon," sabi ko. "Heto yosi. I-yosi mo na lang ang lahat." Kinuha mo ang inabot kong sigarilyo at dali-daliang sinindihan at sabay linapat sa iyong mga labi. Hithit-buga.

Hithit-buga. Habang dali-daliang hinihithit mo ang nakamamatay na nikotin, binubuga mo ang mga alaalang dali-daliang sinusunog ng yosi. Nakakatawa, para tayong mga sigarilyo na ating hinihithit-buga, dali-daliang nauupos. "Heto na naman tayo," dagdag ko, "sa ating mga ritwal ng paglilimot. Kelan kaya ito mahihinto?"

"Hangga't may mga alaala tsong, mayroon tayong dahilan para lumimot," sabi mo. Oo nga naman, hangga't buhay pa sa isipan ang mga alaala, hangga't kumakapit na parang tuko ito sa ating kamalayan, wala tayong kawala sa mga multo ng nakaraan.

Astig ka sana Karina. May rason ka sa lahat ng bagay. Yun nga lang, ang boba mo sa pag-ibig. Mahilig ka kasi magpakamartyr.

*****************

Habang nasa rooftop tayo ng Vinzon's, pinapatay ang mga oras na minsa'y ginusto nating magpatuloy magpakailanman, tumingala ako sa makulimlim na langit. Maulap. Walang bituin. Madilim. Walang kumikislap na diamante sa kalawakan. Signos ba ito? Pangitain ng ating walang katapusang kasawian?

At habang yinayakap tayo ng walang bituing gabi, habang nagkwekwento ka tungkol sa kanya (kung paano ka ipinagpalit sa iba), sinindihan mo ang mga nalalabing Marlboro Lights. Bigla akong naawa sa iyo. Ikaw na walang takot na ginugupo at sinasangkot ang sarili sa mga isyung bumabalag sa ating bansa, ikaw na walang inaatrasang kalaban, ikaw na lagging galit sa mundo ay ngayo'y lumuluha sa aking harapan, duguan ang puso.

Tulad ko, isang trahedya pala ang iyong buhay Karina. Nakakulong sa salimuot at saligutgot ng iyong tadhana. Nasusugatan. Nadadapa. Ngunit, kahit papaano'y natututong bumangon at tatapakan ang lahat.

Paunti-unting pumatak ang iyong mga luha sa malamig na yero – mga luhang matagal mo ng pinipigilan, mga luhang naipon sa karagatan ng iyong mga mata.

Kahit ano pa man, tandaan mo Karina para sa mga sawi ang gabi. At sa pagkakataong ito, dala ng ating di mawala-walang pighati, dala ng madaling maupos na katinuan, dala ng kadilimang bumabalot sa ating nangangatog na katawan, lagi mong tandaan Karina, atin ang gabi. Atin ang gabi, Karina.

*****************

Kahit ika'y unti-unting linalamon ng iyong kalungkutan, wag kang mag-alala, tayo pa ri'y magkasama. Hanggang may naapi, hanggang may makakapal ang mukhang umaapi sa mga mahihina, hanggang may oppresyon sa lipunan, tayo'y magkabatak at magkasama. At haharapin natin sila ng mga panulat na pinatulis na parang bala. Babangain natin sila ng walang takot, ng walang alinlangan dahil tayo'y may pusong nag-iisip at utak na nagmamahal.

#################
published at peyups.com
Sunday, October 24, 2004 @ 04:00:37 PM

Hindi ako galit dahil orgasmic ang pagkagalit.
                                                             -joms-

Ito lagi ang reklamo sa akin ng aking mga kaibigan. Laging grim-and-determined daw ako. Laging agit sa mundo. Kulang na lang daw patayin ko ang lahat ng tao para mawalan na ako ng rason para mag-angas.

Bakit ba? Di naman kasalanan ang pagiging agit di ba?

Pero bago niyo akong i-dispose na parang basura kasi “I’m just some no-good punk, just one of those run-of-the-mill angry writers who have nothing to do with their goddamned forsakened lives but to write angry poems and angrier articles, may their souls burn in hell” at bago kayong tuluyang huminto sa pagbabasa, magpapaliwanag lang muna ako.

Ang bukal ng aking pagka-agit ay hindi dahil bad trip ako kasi mabaho ang katabi ko o di kaya, kasi nauna kong linagay ang conditioner kaysa sa shampoo. Hindi mababaw ang ugat ng aking pagkabagot. Hindi ako mala-Jessica Zafra na puro “existential angsts and gen-x rants.” Kung tutuusin napakaburgis ni Jessica Zafra. Pero minsan, kapag nakahigop ng mainit na sabaw, nagtatangka siyang maging socially relevant.

Samakatuwid, di ako puro bourgeoisie shit at angst. Kasi malalim ang inuugatan ng aking angas. Dahil hindi ako isang intrumento sa pagapapalawig ng status quo sa ating kamalayan. Dahil marunong akong bumangga, at kaya kong yurakin ang lumalaganap na status quo.

Tanong lang bago ako magpatuloy. Hindi ba kayo nagagalit na lagi na lang tumataas ang presyo ng langis? O di kaya (kasi baka wala kayong kotse), tumataas na ang presyo sa palengke’t pamilihan ngunit di pa rin tumataas ang  inyong sweldo? Sige, ilapit pa natin sa “home front” para makarelate ang lahat, di ba kayo agit na ang minsang nagkakasyang budget sa isang buwan ay umaabot na lang ng dalawang lingo? Maraming pwedeng maging bukal ng aking/ating pagka-grim-and-determined. Endless and infinite, ikanga.

Kaya sa aking “other life,” bilang isang student journalist kuno, gusto kong ipamalas na dapat tayong lahat magalit, hindi dahil nahuhuli tayo sa fashion, hindi dahil di tayo nakapunta sa “must-event-slash-party-of-the-year,” hindi dahil di mo gusto ang regalo ng iyong gf/bf/fb/asawa. Kundi, tayo’y magalit sa mga samu’t saring nangyayari sa ating lipunan.

Hindi ba kayo naaasar kung bakit marami pa rin ang mahihirap, marami pa rin ang inaalipusta sa lipunan. Kung bakit wala pa ring tunay na agrarian land reform (na syang isa sa mga dahilan kung bakit lugmok tayo sa kahirapan). Kung bakit kahit na binabayaran naman natin ang utang panlabas ay lumulobo pa rin ito. Kung bakit laging nasasanay ang gobyerno na umutang sa labas para pantapal sa budget deficit. Kung bakit may opresyon pa rin sa ating lipunan, bakit bumabagsak ang halaga ng piso. Kung bakit laganap at talamak ang kuropsyon sa ating gobyerno. Kung bakit walang tunay na repormang panlipunan at walang “social justice,” bakit kasing kupad ni Kuya Ceasar ang ating justice system. Kung bakit tuta pa rin tayo ng kano. Batid kong magising kayo sa tunay na American Dream at (ang nakakayamot na) Philippine Nightmare.

Galit ako kasi may nakagagalit. So you see, my angst sprung from many springs.

Matanong naman kita. Di ka ba galit sa mga nangyayari sa paligid mo? Bulag ka ba? Manhid? Bakit pasibo ka sa mga isyung bumabalag sa ating lipunan? Tulad ko, dapat ikaw ri’y magalit dahil di na natin kaya ang kabulastugang nangyayari sa ating bansa.

At para di masayang, dapat itranslate natin ang ating angas into constructive form. Sa isang porma na pwedeng magcontribute sa pagunlad ng ating bansa, socially, economically, politically. Gaya ko, sa pagsusulat ko dinadaan. Kaya itong angas/galit ang nagsisilbing hangin/pagkain/gasolina sa aking pagsusulat. At ang aking tinta/talino/lakas/akda ay alay sa mga mahihina, sa mga naghihirap (na tumitirik na ang mata dahil sa kawalan), sa mga walang kalaban-laban sa malalakas na pwersa, sa mga nawalan ng boses. Ako ang magsisilbing liwanag sa haplit ng kadiliman. Isang kandila sa gabing puno ng tunggali, digma, poot, salimuot at walang-katiyakan.

Dahil batid kong magkaroon ng tunay at wagas na pagbabago. Kaya hali na’t magalit sa mundo.

At bago ko pa makaligtaan, ‘tangnang pagibig ‘yan.

############
Matagal nang patay ang ideyalismo sa aking katawan. At wala akong delusyon/ilusyon na kaya kong mag-isang baguhin ang lipunan ginagalawan ko. Ito dapat ay isang conscious and concerted mass effort. Kaya samahan niyo ako, hali na’t magalit sa mundo.

Sensya na, agit lang talaga ako.

nagmumuni muni..
napapaisip..
naglalaro ang isipan sa kawalan.

nababagot..
nayayamot..
lumalayo sa walang katiyakan...

pagkatapos ng ilang araw, ilang linggo, ilang nakaraan, ilang kahapon... wala pa ring pumapasok sa isipan ko.

punyemas naman kasi eh. malamang ito na yung sinasabi nilang writer's block. yung panahon na walang kang maisip, walang kang maisulat, wala kang matinong maisulat.

sa panahon ng tagtuyo, sa pagitan ng mga araw na wala akong maisulat, nagmumuni muni ako kung may katuturan ba itong ginagawa kong pagsusulat sa isang blog. kasi parang iniisip ko siya bilang isang pabigat sa isipan, sa oras (at sa pera dahil sa internet). hindi na siya nakakatuwa tulad ng dati. hindi na siya kasing-saya, kasing exhilirating, kasing mapagpalaya. nawala na yung dating kinang niya. di na ako naakit na parang gamu-gamu sa ilaw. ako ngayo'y nalulunod sa aking mga salita.

punyemas naman kasi. bakit naman kasi ako ay nalalasing sa aking mga salita. nabibilanggo sa sariling ivory tower. nakakahon sa sariling pananaw at paninindigan.

kipkip ko ngayon ang galit sa sarili. punyemas naman kasi.

kasalanan ko din kung bakit wala akong maisulat. dahil nagpakalango ako sa sariling kung kabaliwan.

kaya ngayon, bumabangon ako sa matinding hangover. kakagising sa isang umagang puno ng pag-asa at pag-aalsa. dahil hindi madali maging isang manunulat. dahil ito ay isang passion na dapat hindi kinakalimutan at hindi tinatalikuran.