Di ko alam.

Di ko alam kung saan ako dadalhin ng dalawa kong paa na walang kapagurangang tinatahak ang daang papalayo sa aking kahapon. Di na ako marunong lumingon sa kahapon. Kahit ang kasalukuyan ay di ko na rin pinapansin. Basta, takbo na lang ako ng takbo, hakbang na lang ng hakbang, papalayo ng papalayo.

Walang direksyon. Pero alam ko sa dulo ng daang tinahak ang liwanag na matagal ng hinahanap-hanap. Matagal na akong nasa dilim. Ilang taon na rin akong nagdudusa sa kadiliman dala ng pighati at kalungkutan. Dahil maraming gustong manahimik na lang ako, makontento sa kadiliman, makontento sa kawalan.

Nakakatawa daw ang mga katulad ko. Palaging pumupuga, palaging nagaalsabalutan. Nawawala daw ako sa aking sarili. Nahihibang. Ganito naman ginagawa nila sa mga taong gustong tumiwalag sa kanilang mga landas. Ganito nila pinapatay ang mga mithiin at pangarap ng mga kabataan. Sinasalungat nila ang mga taong may pangarap. Pinapatahimik nila ang aming mga boses. Kinukulong sa kadiliman.

Pero tama na ang pagkakulong sa kadiliman. Tama na ang pagkukunwari. Tama na ang pananahimik. Kelangan ko nang makalayas sa hawlang ito. Kelangan ko nang mag-impake at mag-alsabalutan.

Pero saan ako patungo? Dito? Doon? Diyan?

Para saan ang paglalakbay na ito? Para sundin ang aking tunay na landas? Para gumuwa ng sariling daan papunta sa kaliwangan? Para makalayas sa kahapon? Paano ang kahapon? Bigla ko na lang bang iiwanan ng basta basta? Bakit ko kailangang talikuran ang lahat? Bakit ko kailangang lumayas? Para sa iyo ba ang ginagawa kong ito?

Daming katanungan ang bumabagabag sa aking isipan habang patuloy ang aking paglalakbay. Pero wala akong mga sagot sa mga katanungang ito. Dahil takot ako lagyan ng tuldok ang lahat. Dahil baka kung masagot ko na ang mga ito, bigla akong huminto sa kalagitnaan ng aking biyahe. Hihinto at matuksong lumingon sa aking likod. Takot ako baka malaman ko na mali pala ang daan na tinahak ko, takot ako na baka mapangilakan ko na tumatakas ako sa mga maling rason, takot na baka biglang mag-iba ang ihip ng hangin at biglang maisipan na tama na itong paglalakbay na ito, baka maisipan na pagod na pala ako. Takot ako sagutin ang mga tanong dahil takot ako huminto. Sapat na sa akin ang ganito, pumupuga sa kahapon. Sapat na sa akin na makita man lang ang liwanag, kahit isang kislap lang nito. Dahil ito naman talaga ang ating trabaho sa buhay di ba? Ang mabuhay sa ilalim ng liwanag. Dahil walang gustong manirahan sa dilim.

Di ko alam kung hanggang kelan ang paglalakbay na ito. Pero kung makita niyo man ako sa daan, ipaalala niyo na lang sa akin kung ano na ang nangyayari ngayon dahil lagi kong hinahabol ang kinabukasan.

*para kay lumberia, di lahat ng tumatakas sa kahapon ay humihiram ng liwanag sa iba..... merong tumatakas para gumawa ng liwanag para sa iba.

yehey!! umabot sa 2,000 na ang page views sa aking blog..

meaning meron palang nagbabasa ng aking blog except me.

tinanong sa akin ni cher (a fellow blogger) dati kung may control z ang buhay, ano kaya ang iu-undo ko. sagot ko naman, kunti lang malamang dahil wala naman ako regrets sa buhay ko. pero during the past few days, napag-isip isip ko na marami pala akong dapat i-ctrl z sa buhay ko. dapat pala marami akong balikan at ayusin. balikan at ayusin.

marami akong pagkakamali, i admit. marami akong katangahan na ginawa, nasabi, inisip at kung anu-ano pa. marami akong kabulastugan. marami akong pinaiyak, pinaluha (and of course, maraming beses din akong nasaktan at umaray). in short, after 22 years of existence i accumulated enough mistakes that will guarantee me entry to hell (assuming that there is hell).

but my greatest mistake was you. di ko alam kung bakit ganun, kung bakit ikaw ang aking greatest regret. malamang, ikaw kasi ang dahilan kung bakit miserable ako ngayon, kung bakit nawawala ako ngayon, kung bakit ako nagkaganito, kung bakit galit ako sa mundo. ikaw ang dahilan kung bakit nawawala ako sa aking landas. dapat ang biyahe ko ay from point a to point b, pero salamat sa iyo, napunta ako sa point z.

hanggang ngayon misteryo kung bakit ikaw ang aking greatest mistake. masaya naman tayo di ba? masayang masaya di ba? sabi mo pa nga sa akin, parang magkakakilala na tayo noong after life natin, at parang magkababata tayo ngayon kahit ilang taon pa lang tayong magkakilala. Parang alam ko na ang gagawin mo under any circumstances, parang naging predictable na tayo, parang sobrang alam na natin ang isa't isa na there is no need of pretending, there is no need of hiding in the dark. dahil alam na natin ang bawat istorya ng ating buhay. dahil alam na natin ang mga deepest, darkest secrets ng bawat isa.

pero saan tayo nagkamali? saan tayo nagkamali ng akala? di ko matanto kung ano ang dahilan. kaya heto ako ngayon, miserable, isang despicable na taong-lupa na naghihintay na lang ng panahon na lumipas, isang kaluluwa nabiyak into million pieces, isang naglalakad na zombie-di alam kung saan patungo, di alam kung ano ang gagawin.

pero kahit ganoon pa man, di kita kayang i-undo sa buhay ko dahil malaki ang nagawa mo sa akin, ikaw ang nagpapatatag sa kin, ikaw ang aking sandalan kung binabagyo at tinatangay ako ng aking mga problema, ikaw ang ilaw kung wala akong makita, ikaw ang hangin na bumubuhay sa akin.

di kita kayang i-undo. di kita kayang i-ctrl z sa buhay ko. dahil mahal kita. sobra. mas mahal pa kita kaysa sa sarili ko

ictrl z ko na lang kaya sarili ko para matapos na ang lahat?

*sa microsoft word, ang control z (ctrl z) ay undo.

na 04/04/04 kahapon?

the tide recedes
but leaves behind bright
seashells on the sand;
the sun goes down
but gentle warmth still
lingers on the land;
the music stops
and yet it echoes on
in sweet refrains.

for every joy that passes
something beautiful remains

uncertainty, i love that word. it makes you feel helpless against the roll of
the dice. it makes you shiver, it crawls into your skin and not just skin deep
but bone deep. it makes you whither like a tree in autumn, it makes you go in
circles thinking how you will overcome this handicap of not knowing the future,
being uncertain of the future..

we live in a very weird world, i guess. the madness will always go on, marching
ahead. marching towards eternity. and where are we as this madness marches
toward oblivion? we are just mere spectators as events unfolds under our sorry
gazes. yes, we are merely spectators of uncertainties unfolding every second.
we are called by many names: children of fortune, lady luck's children, slaves
of the future. such an insult to our intellect, isnt it? our future is hostaged
by some forces we could not even see nor smell nor touch nor feel. nor love.

yes, it is uncertain whether i will be having my last breath or not, whether if
i could ever see the dawn, if i could ever see my children becoming slaves of
the future... no one can tell, but there is something i'm sure of: that i miss
you so much. how i wish you are in my arms tonight. if that moment comes, i
will be very certain, dead-sure that that single moment, that single instant
will be suspended and be stretched into eternity...

*******
back from calatagan. hehe. enjoyed it. loved it.
nakakapagod nga eh. saka na lang mga stories about that outing.
promise i'll write about it. ciao.

hehehe.. sem-ender na namin. sa calatagan ang patungo.
maghanda na ang buong bayan. dahil lulusob ang UP CIEM!!!

ihanda ang salbabida, pati ang volleyball
dahil maglalaro tayo under the sun!!

wahaha, ang corny ko talaga kapag nagfefeeling makata
pero anong magagawa, wag na lang mamomobrelama
dahil calatagan, here we go!!! its time to parteee!!

hehehe. pagpasensyahan niyo na ako. excited lang.